Een koude wind waait woeste vlagen
striemend koud door bos en veld
Ik constateer met onbehagen:
te weinig kilometers zijn geteld
Nu met het klimmen van de jaren,
de geest blijft jong, het lichaam niet
Minder en minder zijn de dagen
dat ik ga rijden, zon of niet
En tot mijn schande moet 'k bekennen
soms valt het motorrijden zwaar
Ik kan het moeilijk maar aan wennen
ben ik met motorrijden klaar?
Nog maar een jaartje, is 'd gedachte
nog maar een toertocht of een rit
Wat kan ik volgend jaar verwachten
Als de zon niet tegenzit
Een verre reis of korte stukken
de kansen zijn wel zonneklaar
Het zal zeker vast wel lukken
een motorritje hier of daar
Even wachten, straks is 't voorjaar
en alles krijgt een nieuw begin
Dan ga ik rijden en zomaar
heeft dan het motorleven zin.
Ik voel mij koning, ja, van adel
als dan het gas wordt opgedraaid
Als een vorst zit ik in 't zadel
Wijl 'n warme bries mij tegenwaait
Toch moet ik zeker ook wel weten
dat 't lang niet eeuwig duren kan
Want met het klimmen van de jaren
vrees ik, wordt ik een ouwe man
Ergens zal het stoppen gaan,
niet nu, maar straks, nog even
Nu wil ik met twee benen staan
in 't motorrijders leven
Harmony,
Hans
( heeft van die vlagen... )
Als ik er niet aan begin, weet ik ook niet of ik het af kan maken